Rodzina Stanisława i Józefy Roszkiewicz

Stanisław Roszkiewicz urodzony ok. 1853 roku i Józefa (zd. Zwolińska) urodzona ok.1860 roku mieszkali we Włodawie, gdzie Stanisław był urzędnikiem państwowym - czynownik włodawskiego urzędu. We Włodawie urodziło się im czterech synów opisanych poniżej. W okresie międzywojennym zamieszkali razem z synem księdzem Bolesławem na kresach wschodnich, późniejszym Związku Radzieckim i brak informacji o ich dalszych losach.

Kościół św. Jana i seminarium w Żytomierzu.

Julian Ignacy Roszkiewicz , najstarszy z synów, urodził się we Włodawie 13.1.1882 roku i podobnie jak młodszy Bolesław ukończył seminarium duchowne w Żytomierzu.
Seminarium w Żytomierzu (zdjęcie obok) początkowo było klasztorem oo. Bernardynów, których sprowadził starosta żytomierski, Jan Kajetan Iliński w 1760 r. Budowa kościoła, po pożarze drewnianego, trwała od 1820 do 1842. W 1844 roku po kasacie zakonu, przekazano klasztor diecezji i pomieszczenia klasztorne przejęło seminarium diecezji łucko-żytomierskiej. Po roku 1918 klasztor przejęło państwo. W 1989 r. oddano zdewastowany kościół, natomiast klasztor zajmowało wojsko.
Julian Roszkiewicz, po odbyciu studiów teologicznych w Żytomierzu, otrzymał święcenia kapłańskie w styczniu 1906 roku. Po uzyskaniu święceń był wikariuszem w Zwiahlu na Wołyniu ros. Nowograd Wołyński, ukr. Novohrad Volynskyi. Zwiachel leży na zboczu rzeki Słuczy, 83 km na północ od Żytomierza. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1257 roku, gdzie Zwiahel występuje jako gród księstwa halicko-włodzimierskiego. W drugiej połowie XIX w. żyło tu około 12 % polaków i 49 % żydów.
Pod koniec 1906 roku Ks. Julian został wikariuszem w Bazalji na Wołyniu z rezydencją w Tereszkach, gdzie była publica capella. Bazalia (Bazaliya) leży nad rzeką Słuczą w pow. starokonstatynowskim, a od 1794 r. w pow. krzemienieckim. Nazwa pochodzi od założyciela księcia Bazylego Ostrogskiego. Kościół pw. św. Trójcy wybudowano w 1760 roku, a parafia istniała od 1586 roku. Kościół i cmentarz zburzono w 1936 roku, a proboszcza i wielu parafian zesłano do łagrów.
W końcu 1907 roku ks. Julian został mianowany administratorem parafii Włodzimierz na Wołyniu powiatu Łuckiego, gdzie przebywał 5 lat.
W końcu 1912 roku został przeniesiony do Chmielnika na Podolu, również na stanowisko administratora, gdzie przebywał do czerwca 1920 roku. Następnie wraz z cofającym się wojskiem polskim przybył do Polski i 5 lipca tegoż roku wstąpił do wojska polskiego jako kapelan. Na tym stanowisku pozostawał do 20 września 1921 roku.
Od 15 października 1921 roku objął parafię w Łukowcach koło Białej Podlaskiej w diecezji podlaskiej i pracował tam do końca września 1926 roku. W 1923 roku z inicjatywy ks. Juliana Roszkiewicza i sekretarza gminy Sitnik Szczepana Lewińskiego założono jednostkę Straży Ogniowej, która obejmowała teren parafii Łukowce tj. wsie: Sitnik, Łukowce i Worgule. Pierwszy zarząd ukonstytuował się w składzie: 1. Prezes - ks. Julian Roszkiewicz, 2. Komendant - Szczepan Lewiński, 3. Z-ca komendanta - Władysław Gromadzki, Gospodarz - Czesław Kozłowski. W 1929 roku rozpoczęto budowę remizy. Plac pod jej budowę przekazał proboszcz ks. Julian Roszkiewicz z tzw. "Księzowizny". Więcej na stronie Gmina Biała Podlaska. Ciekawą inicjatywą była deklaracja przyjaźni dla Stanów Zjednoczonych w 150 rocznicę jej niepodległości, pod którą zebrano 5,5 mln podpisów, jedna z 30 tys kart dotyczy szkoły w Łukowcach, gdzie nauczycielem religii był ks. Julian. Więcej na ten temat na portalu Polska 1926.
Zarówno kościół jak i plebania w Łukowcach były zniszczone przez ustępujące wojska radzieckie.
Tu należałoby nadmienić, że car Aleksander II ukazem z 22 maja 1867 roku skasował diecezję podlaską, a jej terytorium przyłączył do diecezji lubelskiej. Zlikwidowano również seminarium w Janowie. W tym czasie likwidowano również zakony. Rząd rosyjski, na rzecz prawosławia, zabierał cerkwie unickie a także 17 kościołów łacińskich w tym również kościół w Kodniu. Diecezję podlaską przywrócił dopiero papież Benedykt XV bullą z 24.09.1918 r. powołując na biskupa - Henryka Przeździeckiego.

Plebania drewniana w Łukowcach została rozebrana i pobudowana murowana, natomiast kościół drewniany został przeniesiony do miejscowości Zakępie w parafii Serokomla (zdj. po lewej), a w Łukowcach pobudowano kościół murowany. Ciekawostką jest, że przy budowie drewnianego kościoła w Łukowcach nie używano jeszcze metalowych gwoździ.
Na początku października 1926 roku ks. Julian został przeniesiony na administratora parafii w Sobolewie. Proboszczem tej parafii został mianowany w 1938 roku i pozostawał tam do śmierci w 1954 roku. W międzyczasie został prałatem i w 1940 roku kanonikiem oraz otrzymał tytuł szambelana papieskiego.
Pochowany został na miejscowym cmentarzu. W czasie okupacji ks. Julian ps. "Nadzeja" był kapelanem miejscowej placówki AK. W tym czasie wysyłał również do getta w Sobolewie, na swój koszt, wozy konne z żywnością . Zob. Getto w Sobolewie , a także historia parafii Sobolew

Bolesław Roszkiewicz urodził się 27.12.1884 roku, święcenia kapłańskie otrzymał w 1907 roku. Należał do diecezji kamienieckiej. Seminarium duchowne ukończył, podobnie jak starszy Julian, w Żytomierzu. W 1910 był wikariuszem parafii MB z Góry Karmelu w Berdyczowie (poniżej ten klasztor i MB Berdyczowska). Z Martyrologii wynika, że ok 1913 roku był administratorem parafii Wachówka dek. Lipowiec-Berdyczów. W latach 1913-1918, i zapewne później, pracował jako administrator parafii Krzywe Jezioro w dekanacie Bałta. W połowie lat dwudziestych był na takim samym stanowisku w parafii Stara Sieniawa (rys. obok), a następnie w parafii Nowokonstantynów. Do 1935 roku był w parafii w Czeczelniku na Podolu skąd prawdopodobnie został zesłany do łagrów. Ostatnia informacja od Bolesława do rodziny dotarła na Wielkanoc 1935 roku. List polecony wysłany na Wielkanoc 1936 roku wrócił z Moskwy z dopiskiem " za nierozyskaniem adresata wozwratit ". W dniu 14 października 1936 roku brat Julian w Sobolewie otrzymał list od jakiejś pani z południa Rosji, która załączyła list pisany ołówkiem przez brata Bolesława. W liście tym powiadamia Juliana, że jest o kilka wiorst od Białego Morza w łagrach: " Już rok, pisze, tułam się po rozmaitych tiurmach, a w perspektywie jeszcze 4 lata takiego życia. Błagam Ciebie zabierz mnie do siebie. " Wynika z tego, że zesłany został właśnie w 1935 roku na 5 lat. W grudniu 1936 przebywał w łagrze w miejscowości Kirowskaja Żeleznaja Doroga. Wg listy A. Ponińskiego z marca 1937 był więziony w łagrze Kuziema - miejscowość nad Morzem Białym na północ od miejscowości Kem' (Kiemi). Po raz ostatni pisał z łagru do PCK w Moskwie w kwietniu 1937. Pismo kierownika Wydziału Konsularnego Ambasady RP w Moskwie do MSZ z 28.06.1938 zawiera informację, że zmarł w maju 1937 w łagrze Kuziema, Kirowskaja Żeleznaja Doroga. Parafie w których przebywał znajdują się w diecezji żytomierskiej na wschód i południe od Kijowa.

Obraz MB Berdyczowskiej

Berdyczów - miasto w zachodniej części Ukrainy, w obwodzie żytomierskim, Do 1569 r. był ważnym ośrodkiem handlowym w Wielkim Księstwie Litewskim, następnie przyłączony został do Korony. Prawa miejskie otrzymał w1593 r.

Janusz Tyszkiewicz, wojewoda i generał ziem kijowskich, ufundował w 1628 roku klasztor karmelitom bosym jako wotum za uwolnienie z niewoli tatarskiej, a 22 lipca 1642 roku przekazał do nowo wybudowanego kościoła obraz Madonny przebywający dotychczas w zamkowej kaplicy rodziny Tyszkiewiczów. Umieszczony w głównym ołtarzu, zasłynął licznymi łaskami. Pięć lat później biskup kijowski Stanisław Zaremba z Kalinowa, uzdrowiony za wstawiennictwem Matki Bożej Berdyczowskiej, ogłosił obraz cudownym. Berdyczów nazywany był ukraińską Częstochową.

Poniżej zamieszczono współrzędne geograficzne miejscowości, w których przebywał ks. Bolesław:
Ukraina: Zytomir 50° 55' 60N 28° 40' 0E, Berdyczov 49° 53' 60N 28° 34' 60E, Kryve Ozero 47° 55' 60N 30 ° 21' 0E, Stara Seniava 49° 36' 0N 27° 37' 0E, Novokonstantinov 49° 28' 60N 27° 43' 60E. Rosja Rep. Karelia: Kuzema 65° 21' 37N 34° 15' 2E, Kem' 64 ° 57' 13N 34° 34' 6E.

Kazimierz Konrad Roszkiewicz ur. się 17.11.1888 roku z przekazu widomo, że prowadził aptekę w Odessie i tam zmarł w dość młodym wieku prawdopodobnie na białaczkę. Brak bliższych informacji o jego losach.

Jan Józef Roszkiewicz urodzony 2.2.1896 r. ukończył seminarium nauczycielskie w Lublinie i został nauczycielem. Jego historia znajduje się na stronie poświęconej Jego rodzinie.

Album zdjęć rodziny Stanisława i Józefy Roszkiewicz.

Rodziny Roszkiewiczów

Poniżej przedstawione są krótkie opisy rodzin Roszkiewiczów i rodzin z nimi związanych oraz rozmieszczenie osób o tym nazwisku wg dawnych województw. Rodzina Roszkiewiczów sięga tu Stanisława i Józefy Zwolińskiej, którzy mieli czterech synów omówionych powyżej. Tylko najmłodszy z nich Jan ożenił się z Marią Gilowską i założył rodzinę. Niżej wyszczególnione rodziny Gilowskich i Banaszkiewiczów dotyczą właśnie Marii Gilowskiej.
O Stanisławie Roszkiewiczu wiadomo, że mieszkał we Włodawie z żoną Józefą Zwolińską i mieli czterech synów. Najstarszy Julian i kolejny Bolesław zostali księżmi, Kazimierz był aptekarzem i najmłodszy Jan nauczycielem. Stanisław z Józefą zamieszkali następnie z synem Bolesławem na terenie dzisiejszej Ukrainy i tam zmarli. Losy najstarszych synów opisano powyżej.
Jan Roszkiewicz, najmłodszy syn Stanisława, w 1926 roku poślubił w Łukowcach, gdzie starszy brat Julian był proboszczem, Marię Gilowską z Krasnegostawu córkę Jana i Marii Banaszkiewicz. Jan z Marią mieli 5-ro dzieci, z których czworo założyło rodziny. Najstarszy Janusz urodził się w Woskrzenicach, gdzie Jan był nauczycielem, Kolejne dzieci Jadwiga i Tadeusz urodzili się w Białej Podlaskiej, następne Jerzy i Wanda urodzili się w Dobryniu Dużym, gdzie Jan był nauczycielem i najmłodsza Anna urodziła się w Sobolewie, dokąd w 1940 roku przeniosła się rodzina.
Janusz Roszkiewicz, najstarszy syn Jana, w 1954 roku ożenił się w Warszawie z Martą Sternicką z Rembertowa i mieli syna Andrzeja, który w 1988 roku w Warszawie poślubił Aleksandrę Komorowską z Warszawy i tu urodzili się im synowie Janusz i Jakub.
Tadeusz Roszkiewicz, kolejny syn Jana w 1957 roku ożenił się w Sobolewie z Marią Wojtal z Milanowa i zamieszkali w Makowie Mazowieckim. Tadeusz z Marią mieli czworo dzieci i wszystkie założyły rodziny. Najstarsza Urszula Roszkiewicz w 1983 roku w Makowie poślubiła Roberta Misztala i zamieszkali w Końskich, gdzie urodził się im syn Marek i córka Anna. Anna Misztal w 2013 roku poślubiła z kolei Leszka Grudnia. Paweł Roszkiewicz syn Tadeusza w 1985 roku ożenił się w Łomży z Elżbietą Dąbkowską i założyli rodzinę w Makowie Maz., gdzie urodził się im syn Dawid i córki Anna i Monika. Dawid Roszkiewicz w 2012 roku w Szczawinie Kościelnym poślubił Agatę Korycką, natomiast córka Pawła Anna Roszkiewicz w 2012 roku w Makowie Maz. poślubiła Roberta Milewskiego. Adam Roszkiewicz drugi syn Tadeusza w 1986 roku ożenił się z Marią Piotrowską i mieli syna Jakuba, następnie w 1994 roku ożenił się z Czesławą Skrzecz z Makowa Maz. Marcin Roszkiewicz, najmłodszy syn Tadeusza w 1993 roku poślubił w Makowie Maz. Ewę Olewiecką i tu zamieszkali.
Jerzy Roszkiewicz, trzeci syn Jana, w 1961 roku w Lublinie ożenił się z Marią Józefczuk z Urszulina i założyli rodzinę w Lublinie, gdzie urodziło się im trzech synów i wszyscy założyli rodziny. Dariusz Roszkiewicz, najstarszy syn Jerzego, w 1988 roku poślubił w Tarnawadce Janinę Niewęgłowską i założyli rodzinę w Lublinie, gdzie urodziły się ich córki Agata i Aleksandra. Krzysztof Roszkiewicz drugi syn Jerzego w 1985 roku w Bełżycach poślubił Annę Skorupską i tam założyli rodzinę, gdzie urodziły się ich dzieci: Paweł, Karolina i Adam. Andrzej Roszkiewicz, najmłodszy syn Jerzego w 1997 roku ożenił się w Lublinie z Edytą Bochyńską i tu urodził się ich syn Piotr.
Wanda Roszkiewicz córka Jana w 1964 roku poślubiła w Sobolewie Zdzisława Pyzę z Oblina i zamieszkali w Lublinie, gdzie urodziła się ich córka Teresa i syn Karol.
Anna Roszkiewicz, najmłodsza córka Jana, w 1971 roku w Lublinie poślubiła Kazimierza Sabak z Lalin i założyli rodzinę w Pruszkowie. Anna z Kazimierzem mieli córkę Urszulę i syna Tomasza. Urszula Sabak w 1998 roku poślubiła w Warszawie Piotra Garbowskiego z Olsztyna syna Jana i Teresy Panuchno i założyli rodzinę w Warszawie, gdzie urodzili się ich synowie Mikołaj i Franciszek.

Szczegóły gałęzi Stanisława Roszkiewicza i Józefy Zwolińskiej i pozostałych rodzin.

Rodziny Gilowskich

Rodzina Gilowskich powiązana z Roszkiewiczami pochodzi z Krasnegostawu. Nazwisko Gilowski i Gilewski mieszają się, z tym że Gilewski jest późniejsze.
Najstarszymi znanymi przodkami są Antoni Gilewski i Zuzanna Magrecińska, którzy pobrali się w 1774 roku w Krasnymstawie i założyli rodzinę w Krasnymstawie - Nowe Miasto i mieli tu 7-ro dzieci.
Tomasz Gilewski ich syn w 1803 roku ożenił się z Tekla Dobrowolską z Krasnegostawu i tu założyli rodzinę. Ustalono, że z czworga dzieci synowie Jan i Andrzej założyli rodziny.
Jan Gilowski w 1837 roku ożenił się z Zofią Kołszut z Krasnegostawu córką Macieja i Magdaleny Iwanowicz.
Andrzej Gilowski drugi syn Tomasza, w 1834 roku ożenił się z Marianna Dawidowicz z Krasnegostawu córką Krzysztofa i Wiktorii Jaworskiej i założyli rodzinę w Krasnymstawie - Zastawiu, gdzie urodziło się im 7-ro dzieci.
Marianna Gilewska, najstarsza córka Andrzeja, w 1852 roku poślubiła Wojciecha Podolskiego ze Skierbieszowa, syna Szczepana i Marianny Mazurkiewicz.
Józef Gilowski, syn Andrzeja, w 1861 roku ożenił się z Joanną Sęczkowską z Krasnegostawu - Grobla córką Marcina i Julianny Piaseckiej i mieli syna Stanisława, który zmarł w dziecinstwie.

Franciszek Gilowski, drugi syn Andrzeja, w 1867 roku ożenił się z Teresą Ługowską z Krasnegostawu córką Stanisława i Tekli Piaseckiej i tu założyli rodzinę.
Tomasz Gilowski, najstarszy syn Franciszka, w 1894 roku poślubił Annę Osuchowską z Krasnegostawu córkę Jana i Anny Iwaszczuk i mieli syna Romualda.
Zofia Gilowska, córka Franciszka, w 1897 roku poślubiła Pawła Kozyrskiego syna Tomasza i Tekli.
Jan Gilowski , drugi syn Franciszka, w 1903 roku ożenił się z Marianną Banaszkiewicz z Krasnegostawu, córką Józefa i Petronelli Seroczyńskiej i mieli syna Jana zmarłego w dzieciństwie i córkę Mariannę.
Marianna Gilowska w 1926 roku poślubiła Jana Roszkiewicza. Ich rodzinę omówiono powyżej.
Marianna Banaszkiewicz zmarła przy porodzie trzeciego dziecka i Jan Gilowski ożenił się z Zuzanną Marianna Dabrowską, z którą miał 8-ro dzieci.
Mieczysława Gilowska, córka Jana i Zuzanny, poslubiła Zygmunta Miszczaka
Władysław Gilowski, syn Jana i Zuzanny, ożenił się z Czesława Śliwka oraz ponownie z Wandą.
Tadeusz Gilowski, syn Jana i Zuzanny założył rodzinę z Lidią.

Rodziny Banaszkiewicz

Najstarszym ustalonym przodkiem omawianej tu rodziny był Stanisław Banaszkiewicz ożeniony w 1801 roku z Krystyną Kowalską.
Wawrzyniec Banaszkiewicz ich syn, w 1834 roku poślubił Ewę Ignatowską z Krasnegostawu córkę Szymona i Franciszki Piaseckiej.

Józef Banaszkiewicz, syn Wawrzyńca w 1849 roku poślubił Petronellę Seroczyńską z Krasnegostawu córkę Bartłomieja i Barbary Kozłowskiej i w Krasnymstawie
mieli dwie córki i trzech synów.
Wacław Banaszkiewicz najstarszy syn Józefa, w 1898 roku ożenił się z Józefą Zofią Buhaczkowską córką Seweryna i Józefy Sznirsztain.
Marianna Banaszkiewicz, córka Józefa, w 1903 roku poślubiła Jana Gilowskiego i mieli syna Jana i córkę Marię. Marianna zmarła przy porodzie trzeciego dziecka, a jej rodzinę opisano wyżej przy rodzinie Gilowskich.
Władysława Banaszkiewicz, druga córka Józefa, w 1901 roku poślubiła Stanisława Pisarskiego z Krasnegostawu syna Stanisława i Julii Konarskiej, z którym miała dwie córki i syna.
Zygmunt Pisarski był księdzem. W 1943 roku został zamordowany przez Niemców, a następnie beatyfikowany przez Jana Pawła II.
Władysława Pisarska pozostała niezamężną.
Maria Pisarska, najmłodsza córka Stanisława Pisarskiego, poślubiła Bolesława Cichockiego i mieli czworo dzieci: Hankę, Jerzego, Irenę i Andrzeja.

W 1911 roku Józef Banaszkiewicz ożenił się ponownie z Marianną Tchórzewską z Krasnegostaw - Zakręt córką Wojciecha i Franciszki Klimkiewicz, ale brak danych o potomstwie.

Powrót do strony ogólnej rodzin/a>